Siz diyorsunuz ki..

Mutluluk:

''Sabir,

sevgi,

ve fedakarlik ile mumkundur.''

Yani:

''Dervis yemegi gibi,

sen karsi tarafi besledigin surece karnin doyar.''

Bu bana biraz ikiyuzluluk gibi geliyor.
Sev beni seveyim seni, sevginin hesabi kitabi olabilir mi?
Sen benim en iyi dostumsun;
cunku...
Sen benim en iyi arkadasimsin;
cunku..
cunku..
cunku..
Tahmin edebildiniz mi?
Cunku ipleriniz onlarin ellerinde..

Dusunsenize buyugunden kucugune herkesin karsisinda
en dogal en saf halinizlesiniz,
kimseyi memnun etmek adina
kendinizden odun vermek zorunda degilsiniz,
ustelik asabi ve sinirli bir tipsiniz ama
-dogalsiniz cunku bu sizsiniz-
biraz da her seye ani tepkiler verebilen,
kendini ezdirmeyen haklarini savunan bir tip,
ve tum bu olumsuz hallerinize ''Ragmen'' cevrenizde sizi sevenler var.
Ustelik bu insanlarin sizden hicbir cikari yok;
sadece sizi sevdikleri icin yaninizdalar.
Belki de bircok kisinin goremedigi Oz'unuze inebildiler,
gercek ''Seni'' seviyorlar..

Diger yanda,
sevgi almak saygi gormek adina
odunler vermek zorunda oldugunuzu dusunun..

Dusundunuz mu? peki emin misiniz?
sizi gercekten sevdikleri icin mi yaninizdalar;
yoksa?
Sizi seviyorlar,
cunku..
cunku..
Hic soru isaretiniz yok mu?

Tabii ki,
sevelim,
sayalim ama asla kendimizi oldugumuzdan
baska kiliklara sokmadan,
ipleri kimsenin eline vermeden,
en dogal halimizle sadece ozumuzden geldigi icin sevelim,
yerine gore fedakarliktan kacinmayalim,
her seyi dozunda yasiyarak
ve asla mecburiyetle degil..

Tabiri caizse, odun verdikce:

''Esek oldugumuz surece semerlenecegiz..''